Þessa dagana skynja ég að orkan er að breytast. Skap mitt breytist. Ákveðin umbreyting er að læðast fram. Ég skynja að sól er hærra á lofti og birtan dvelur lengur, loftið er mildara. Ég leyfi þessari skynjun að vera án þess að fara í ótta eða að reyna að stjórna. Ég gef eftir.
Það liggur eitthvað í loftinu sem kitlar fram að mig langar að syngja og dansa, eitthvað nýtt eitthvað kraftmikið. Ég skynja að vetur og vor séu í einhverskonar reiptogi þessa dagana. Veturinn heldur enn í kuldann og kyrrðina en vorið togar í birtuna, hreyfinguna og lífið sem er að vakna. Á einhverjum tímapunkti gefur vetur eftir og vorið hefur betur með allri sinni orku og krafti.
Vorjafndægur 20 mars
Við erum að færast nær vorjafndægrum, það er orkan sem ég finn svo vel. Í ár verða vorjafndægur 20. mars. Vorjafndægur er sá tími ársins þegar dagur og nótt eru jafn löng. Í náttúrunni markar það ákveðna umbreytingu, þetta er eins konar brú á milli vetrar og vors. Kannski jafnvægi eins og Yin og Jang.
Mér finnst alltaf eitthvað svo nærandi við þessa breytingu á árstíðunum. Veturinn er tími hæglætis, kyrrðar og íhugunar. Tími þar sem við drögum okkur aðeins inn á við, hvílumst meira og söfnum orku fyrir sumarið. Vetur býður upp á rými til að íhuga lífið, skoða hvað það er sem ég þarfnast.
Svo kemur vorið með ákveðnum dansi á milli birtu og dimmu, hraðari takti og tilfinningum um að fara úr kyrrðinni í að gera meira, hreinsa til og bjóða nýtt velkomið. Ég skynja ákveðin vilja til að vakna á ný eins og náttúran, teygja mig í birtuna hrista vetrarkápuna af mér og dansa inn í vorið með tilheyrandi orku.
Krafa um ógnarhraða - gera allt, græja allt
Ég hef átt það til að taka við þessari umbreytingu með of miklum krafti, kannski aðeins of miklum. Ég setti á mig kröfu um að gera allt á ógnarhraða til þess að taka á móti vorinu. Í hraðanum tók ég nefnilega ekki eftir mínum eigin takti, ég skundaði hratt af stað til að missa örugglega ekki af neinu. Krafa um að gera meira, græja meira. Gera allt fyrir sumarið þannig að allt yrði fullkomið. Langur listi af verkefnum.
Þanga til að ég örmagnaðist og tók ekki eftir sumrinu. Þreytt pirruð og tankurinn búinn. Það er alveg eðlilegt að vilja gera meira þegar birtan vex, það er okkur eðlislægt. Nýta birtuna, til þess að geyma til vetrar. En mistökin liggja frekar í þessari skyndilegri ofvirkni. Það sem hefur gerst hjá mér, sem ég er ótrúlega þakklát fyrir er að ég hef tekið eftir þessari umbreytingu og gefið henni meiri athygli. Ég hef farið ákveðna innri skoðun og spur
Mæta vorinu í andartakinu, en ekki að "þurfa" að gera allt
Nú í dag staldra ég frekar meira við í andartakinu, opna hjarta mitt örlítið meira, lít yfir veturinn, og leyfi mér að skoða hvaða nýju fræ mig langar að setja niður. Hvað langar mig að gera ? Ég mæti þessari umbreytingu með kyrrð en líka með tilhlökkun og forvitni, og jú auðvitað smá dansi og gleði. Mér finnst vorið byrja á þessum litlu andartökum, vera verandi fyrir mig. Skynja kyrrðina sem dansar með mér en samt finn ég fyrir hvatningu um að gera en án kröfu um að gera meira og hraðar.
Ég hef líka fundið að hugurinn leitar út á við en það er líka eðlilegt þegar birtan vex. Mér finnst gott að taka þátt en með ákveðinni meðvitund en ekki á sjálfstýringu hugans. Vorið er töfrandi tími, þar sem náttúruna sýnir okkur kraft og hugrekki. Ég er alltaf að læra að meta þessa umbreytingu vorsins, njóta betur, bara að vera, en líka hreinsa til í lífinu, taka á móti nýjum tækifærum og gera það sem nærir mig.
Ég þarf ekki að gera allt, meira, betra eða hafa allt fullkomið. Vorið kemur þrátt fyrir allt. Það er viss kúnst að hlaupa ekki með hraðanum heldur fara inn í hæglætið og gera það sem þér finnst gaman að gera og gleður þig. Frekar en að gera allt og finnast maður ekki vera að gera nóg
Hér eru fimm skref sem hafa nýst mér í að virkja vororkuna án þess að missa taktinn.
Ég staldra við þegar ég finn orkan er að breytast:
Ég gef mér tíma til að skynja náttúruna, og leyfi henni að hjálpa mér að líta til baka yfir veturinn sem er að líða. Ég á ákveðið samtal við sjálfan mig Ég spyr sjálfan mig t.d. Hvað var það sem veturinn færði mér ? Hvernig leið mér í vetur ? Hvað má ég losa mig við/hreinsa út ? Hvað má vaxa meira í mínu lífi ? Ég set líka oft athygli á hvíldina frá vetri, ég get tekið hana með mér inn í vorið. Nýtt mér hana þegar á við
Ég vel hvað ég ætla að láta blómstra:
Ég veit að ég get ekki gert allt, enda eykur það streitu að ætla sér of mikið. Það þarf ekki allt að blómstra á sama tíma. Mér finnst gott að velja mér einn eða tvo þætti sem ég vel setja athygli á og lofa sjálfum mér að næra það af alúð en ekki í flýti. Beindu kröftunum þangað sem áhuginn og gleðin liggja. Setja niður fræ, losa um í skápunum, taka til í garðinum.
Vorið er tímabil hreinsunar en við þurfum ekki að umturna öllu í einu:
Ég þarf ekki að hafa allt fullkomið en það er mér gott að taka til, hið innra og hið ytra. Mér finnst gott að hugsa þetta í litlum skrefum. Ég vel t.d. að taka eina skúffu í einu. Fara yfir hvað má henda, hvað má gefa og hvað er það sem ég ætla að eiga. Það gefur manni góða vellíðan að t.d. að gefa það sem þú hefur ekki lengur þörf fyrir en nýtist öðrum. Þetta er að fara frá þunga yfir í léttleika. Mér finnst líka gott að huga að hreinsun hið innra, hvað er ég að hugsa og hvað er ég að borða.
Ég hlusta á taktinn:
Ég á að til að fara fram úr mér eins og við öll og setja óþarfa pressu á mig. Ég er eiginlega að neyða sjálfan mig að gera bara af því dagatalið segir að það sé mars. Mér finnst gott að leyfa orkunni að magnast náttúrulega. Stundum er í vetri og stundum í vori. Það er í lagi að taka hvíld, leyfa þessu að taka tíma eins og náttúran. Ég sýni mér mildi, og hlusta á minn takt ekki takt hraðans.
Ég dvel í andartakinu:
Ég leyfi mér að upplifa ófullleikann, og minna mig á að ekkert er fullkomið og ég þarf ekki að vera fullkomin. Ég nýt þess að læra og líka að mistakast, og byrja aftur. Ég minni mig að njóta að sjá hlutina gerast. Ég minni mig á að það er jafn dýrmætt að undirbúa moldina og að sjá blómið springa út. Ég fagna litlu sigrunum. Ég nýt þess að framkvæma í meðvitund frekar en að flýta mér.
Kæri lesandi mig langar að segja þér í lokin á þessum pistili að njóta þess að fylgjast með lífinu vakna. Leyfðu vorinu að eiga sinn tíma innra með þér, rétt eins og það fær sinn tíma í náttúrunni. Ég ætla ekki að spretta til að blómstra. Ég ætla að vaxa með náttúrunni. Í mýkt, einn dag í einu í takt við mitt hjarta og hjarta náttúrunnar.